انتخاب تاریخ:   /  /   
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
نتایج کنکور و نحوه مواجهه والدین
تفاوت سیاست‌های ترامپ و بایدن در قبال ایران
آتش افروخته در بیشه اندیشه‌ها
ریشه مشکلات کشور کجاست؛ تهران یا واشنگتن؟
دلایل ثبت قیمت تاریخی ارز و طلا
پیامدهای تحریم بانک‌های ایرانی بر بازارها
نتیجه و حاشیه‌های مناظره جنجالی 2 کاندیدای ریاست جمهوری امریکا
زنده‌باد خاکستری!
شجریان، صدای مردم ایران بود
نامیــرا
راهکار کاهش قیمت ارز
دکتر مجید رضاییان، روزنامه‌نگار و استاد علوم ارتباطات
شجريان نماد موسيقي فاخر و هنر مستقل
افزایش قیمت ارز؛ سیاسی یا اقتصادی؟
درس‌هایی که باید از شجریان بیاموزیم
پیوند شعر و موسیقی و یاد حافظ و شجریان
پیامدهای پایان تحریم‌های تسلیحاتی ایران
دلایل افزایش قربانیان کرونا
راهکارهای کنترل بازار ارز و طلا
چه واژه‌هایی برای رأی دهندگان 1400 جاذبه دارد؟
سقوط آزاد ارز، طلا و بورس
سکوت و بی‌تفاوتی زیست‌محیطی
عقب نشینی معنادار از استیضاح رئیس‌جمهور
«شناور» شدن واژ‌ه‌های زبان و رابطه آن با دموکراسی
سکوت عارف شکست
عوامل تأثیرگذار بر سقوط قیمت ارز و طلا
خردمندی چیست؟
واکنش‌ها به اظهارات امام‌جمعه اصفهان درباره حجاب
فراتر از شهرت و محبوبیت
نام شجریان با ایران پیوند خورده‌است
ضرورت حفظ قیمت ارز در شرایط تحریم‌
کرونا و تأثیر آن بر نهاد خانواده
راز بزرگ شجریان
دلیل نوسان بازارهای اقتصادی ایران و جهان
ریشه‌ مشکلات اقتصادی کشور کجاست؟
پایان تحریم‌های تسلیحاتی ایران؛ نشانه کارایی برجام
تعلل کره جنوبی درپرداخت پول نفت ایران
بیشتر
کد خبر: 82667 | تاریخ : ۱۳۹۹/۶/۲۶ - 00:33

ستاره صبح-افراد را نه ازآنچه دیگران درباره آنان می‌گویند که ازآنچه آنان درباره سایرین می‌گویند، بهتر می‌شود شناخت. دیگران شاید در تعریف فرد اشتباه کنند، اما خود او، چون دهان باز کند، حقیقتِ وجودی خود را، صریح و بی‌پیرایه و عریان، به تماشا خواهد گذاشت. این می‌تواند فرصتی باشد برای شناخت افراد. آن‌هم به مصداق همان ضرب‌المثل قدیمیِ «از کوزه همان برون تراود که در اوست». این شناخت در جای خود یک نعمت است و به جامعه کمک می‌کند تا از کوزه‌ای که زهر در خویش دارد، توقع شهد نداشته باشند. به آنچه از آن می‌تراود تأمل کنند تا ندانسته و نخواسته قربانی آنچه در اوست نشوند. من دیری است با این نگاه، افراد را رصد می‌کنم. اگر زیبا اندیش و نیک‌بین و خوب گو باشند، در محضرشان، شاگردی می‌کنم برای آموختن، اما اگر دیدم که داوری‌شان نسبت به دیگران جوری است که زبانشان مبین نگاه نازیبایشان است، هرگز به سخنانشان گوش نمی‌دهم و دیگران را هم به پرهیز می‌خوانم از وقت هدر دادن پای سخنان این قبیل افراد. اینان اگر به اخلاق آراسته بودند، چنین نمی‌گفتند و چنان حرمت نمی‌شکستند از بندگان خدا و، چون آراسته به فضایل اخلاقی نیستند، دلیلی نمی‌بینم برای نشستن پای منبر وعظ واعظان غیر متعظ. آنان که برمنبر جلوه‌ای دارند و، چون پرده از «خلوت» اقتصادی‌شان فرومی‌افتد، خلق، معنای تازه‌ای از «آن کار دیگر» را فهم می‌کنند. مخصوصاً که ادبیات دفاعی‌شان هم با هندسه طبری همسو می‌شود؛ «هدیه دوستان»! قصد داوری در برای صحت‌وسقم این نوبرانه «هدیه دوستان» ندارم. شأن قضاوت هم برای خود قائل نیستم. قلم را هم از داوری کردن درباره افراد بر اساس گفته‌ها و شنیده‌های دیگران، پرهیز می‌دهم. معیار من برای شناخت افراد، نه داوری دیگران درباره آن‌ها که قضاوت کردن آنان نسبت به سایرین است به‌ویژه وقتی حکم هم می‌دهند و نسخه گاری و درشکه می‌نویسند برای یک مدیر در نظام اسلامی؟! ارزش سخن و شخص این قبیل افراد درست به‌اندازه همانی است که می‌گویند. گفته‌هایی که تفسیر کنند و تبیین‌کننده پندار هاشان است. کسی هم که پنداری چنان و بیانی چنین دارد، «بی‌هنر»ی است که نه «صدر» جای «نشستن» اوست و نه «قدر» را چنان باید سبک گرفت که سزای او باشد. صدر جا و قدر شایسته کسانی است که پاک می‌اندیشند، پاکیزه زبان‌اند و به طهارت اقتصادی و اجتماعی و سیاسی و فرهنگی، جان، پاکیزه دارند. ما هنر و هنرمند و وعظ و اتعاظ را ارج می‌نهیم و از بی‌هنران و غیر متعظان روی برمی‌تابیم تا جان و جامعه سلامت بماند. (برگرفته از انتخاب)

 

modiseh سرویس مدرسه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.