ستاره صبح در سالگرد انفجار نیروگاه اتمی چرنوبیل بررسی می‌کند

فاجعه نیروگاه‌های اتمی

اشاره: روز ۲۶ آوریل ۱۹۸۶ (یعنی 35سال پیش در چنین روزی) در پی انفجار مهیبی که در دو راکتور نیروگاه اتمی چرنوبیل در شوروی سابق رخ داد، مواد رادیواکتیو فراوانی آزاد و در فضا پخش شد. این حادثه بدترین فاجعه غیرنظامی و بزرگ‌ترین فاجعه هسته‌ای تاریخ جهان نام‌گرفته است. بیش از 4 هزار نفر به دلیل اثرات غیرمستقیم ناشی از آلاینده‌های رادیواکتیو، جان خود را از دست دادند و ده‌ها هزار نفر دیگر همچنان از بیماری‌ها و سرطان‌های مربوط به تشعشعات اتمی این فاجعه رنج می‌برند. بااینکه درگذشته، این تصور غلط وجود داشت که انرژی اتمی یک منبع تأمین انرژی پاک محسوب می‌شود، اما انفجار مهیب نیروگاه چرنوبیل به خوش‌باوری‌ها درباره پاک و بی‌خطر بودن انرژی اتمی پایان داد. بااین‌حال به‌رغم ده‌ها هزار قربانی و خطراتی که هنوز محیط‌زیست را تهدید می‌کنند، کشورها و دولت‌هایی وجود دارند که نمی‌خواهند انرژی هسته‌ای را کنار بگذارند و با انرژی‌های تجدیدپذیر جایگزین نمایند. از سال ۱۹۴۵ تاکنون بیش از دو هزار انفجار اتمی در دنیا صورت گرفته است. ایالات‌متحده آمریکا پس از پایان جنگ جهانی دوم ۱۰۳۹ بمب اتمی، شوروی سابق (روسیه) ۷۱۸ بمب، فرانسه ۱۹۸ بمب، بریتانیا و چین هر یک ۴۵ بمب، هند و کره شمالی هر یک سه بمب و پاکستان ۲ بمب اتمی به انفجار رسانده‌اند. ده‌ها هزار انسان تاکنون به‌طور مستقیم تحت آلودگی اشعه‌ی رادیواکتیو قرارگرفته‌اند. البته از سوی مقابل این فجایع انسانی باعث بازنگری در سیاست‌های اتمی برخی کشورها و تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای شده است. یک‌نهاد بین‌المللی در صنعت هسته‌ای اعلام کرده که میزان نیروگاه‌های اتمی فعال در جهان به پایین‌ترین تعداد در سی سال گذشته رسیده است. فرارسیدن سالگرد انفجار نیروگاه اتمی چرنوبیل در تقویم بهانه خوبی است تا به‌مرور بزرگ‌ترین حوادث اتمی تاریخ جهان بپردازیم و به خودمان یادآوری کنیم که عدم حفظ امنیت محیط زیستی در برابر آلایش‌های هسته‌ای، ممکن است فجایعی مانند فاجعه چرنوبیل رقم بزند.

هیروشیما ژاپن: ۱۹۴۵
در همان نخستین ماه‌های پس از انفجار بمب اتمی در هیروشیما حدود ۱۴۰ هزار تا ۳۵۰ هزار انسان جان خود را ازدست دادند. در سال‌های پس‌ازاین فاجعه نیز میزان سرطان، بیماری‌های قلبی و کبد و همچنین تغییرات هورمونی و کروموزومی در هیروشیما افزایش یافت. امروزه نیز میزان ابتلا به سرطان خون در بین ساکنان هیروشیما بیشتر از ساکنان شهرهای دیگر ژاپن است.

ویسموت آلمان: ۱۹۴۶-۱۹۹۰
منطقه ویسموت که در شرق آلمان قرار دارد، در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۹۰ سومین معدن بزرگ اورانیوم و تأمین‌کننده برنامه هسته‌ای شوروی سابق محسوب می‌شد. طبق آمار اداره حفاظت از آلودگی به تشعشعات خطرناک، از هر ۸ کارگر این معدن یکی براثر تشعشعات رادیواکتیو جان خود را ازدست‌داده است. به‌این‌ترتیب شمار قربانیان بر ۷ هزار نفر بالغ می‌شده است. موارد ابتلا به سرطان ریه نیز در این منطقه بالاست.

صحرای نوادا آمریکا: ۱۹۵۰-۱۹۹۲
آزمایش‌های اتمی که بین‌ سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۲ در مرکوری (صحرای نوادا) انجام گرفت، آلودگی بسیاری از مناطق آمریکا به تشعشات رادیواکتیو را به دنبال داشت. در دندان‌های شماری از کودکان حتی استرانسیم رادیواکتیو کشف شد و موارد ابتلا به سرطان نیز افزایش یافت. در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۲ آزمایش‌ها به شکل زیرزمینی صورت می‌گرفتند، اما بروز سوانح سبب می‌شد که غبارهای آلود به تشعشعات رادیواکتیو به بیرون رخنه کند.
مجتمع سلافیلد بریتانیا: ۱۹۵۷
از سال ۱۹۵۲ به بعد بود که اولین راکتورهای مجتمع اتمی سلافیلد پلوتونیوم موردنیاز بریتانیا برای ساخت بمب اتمی را تأمین کردند. از سال ۱۹۵۶ از این مجتمع هسته‌ای برای تولید برق استفاده شد. در سال ۱۹۵۷ یکی از راکتورهای مجتمع مزبور دچار آتش‌سوزی شد. سوانح بی‌شماری که بعدها روی داد نیز سبب آلودگی خاک و آب دریای منطقه به رادیواکتیو شد. میزان ابتلای کودکان کارگران این مجتمع به سرطان خون نیز بالاست.

هاریس بورگ آمریکا: ۱۹۷۹
ذوب شدن سوخت هسته‌ای در نیروگاه اتمی Three Mile Island در آمریکا در سال ۱۹۷۹ نخستین فاجعه بزرگ در راکتوری هسته‌ای پیش از فجایع چرنوبیل و فوکوشیما محسوب می‌شود. مقادیر زیادی از تشعشعات رادیواکتیو سبب آلودگی محیط‌زیست شد. تحقیقات از بالا بودن میزان سرطان در این منطقه سخن می‌گویند. تحقیقات متقابلی که از سوی صنایع اتمی انجام‌گرفته، این نکته را رد می‌کنند.
چرنوبیل شوروی: ۱۹۸۶
در بیست‌و‌شش ماه آوریل سال ۱۹۸۶ در پی انفجار مهیبی در راکتور چهارم نیروگاه اتمی چرنوبیل در اوکراین به دلیل خطای انسانی، مواد رادیواکتیو فراوانی آزاد شدند. حادثه‌ای که بدترین فاجعه غیرنظامی تاریخ جهان نام گرفت. میخائیل گورباچف که در آن زمان رهبر نیرومند شوروی بود، روزها از گفتن حقیقت به افکار عمومی خودداری کرد. این پنهان‌کاری جوی از عدم اطمینان به رهبران حزب کمونیست شوروی را به‌دنبال داشت. ذوب شدن سوخت هسته‌ای و همچنین انفجار رآکتورها سبب شد که مقادیر زیادی از تشعشعات رادیواکتیو به بیرون رخنه کند و مناطق زیادی را غیرقابل‌سکونت سازد. شمار قربانیان چرنوبیل بر بیش از ۱۵ هزار نفر بالغ می‌شود. پس از فاجعه نیروگاه اتمی چرنوبیل در شوروی سابق، مناطق وسیعی اطراف این نیروگاه که اکنون بخشی از اوکراین و بلاروس است، به دلیل تشعشعات رادیواکتیو خالی از سکنه‌اند. بیش از ۳۵۰ هزار نفر خانه و زندگی خود را ترک کردند. روستاهای اطراف مرز اوکراین به‌کل متروکه‌اند.

سیبری روسیه: ۱۹۹۳
مجتمع اتمی Tmosk-7 در سیبری که به شهری اتمی می‌ماند و تا سال ۱۹۹۲ نیز وجود آن مخفی نگاه داشته شده بود، در سال ۱۹۹۳ دستخوش انفجار گردید. تشعشات پلوتونیوم و سزیم رادیواکتیو سبب آلودگی مناطقی از سیبری شد. در مجتمع‌های اتمی Tmosk-7 و Majak تاکنون دست‌کم ۳۸ سانحه بزرگ روی‌داده و سبب شده که در طول سال‌ها، صدهاهزار تن از کارگران و اعضای خانواده‌های آن‌ها به تشعشعات رادیواکتیو آلوده شوند.

عراق: دهه 1990
در جنگ خلیج‌فارس در آغاز دهه ۹۰ میلادی مهماتی مورداستفاده قرار گرفتند که در آن‌ها اورانیوم رقیق‌شده بکار رفته بود. این امر سبب شد تا مردم عراق تحت تأثیر تشعشعات اتمی قرار گیرند. در شهر بصره شمار نوزادان معلول و همچنین میزان ابتلا به سرطان از آن زمان افزایش داشته است. میزان ابتلای کودکان به سرطان حتی سه‌برابر شده است. 

فوکوشیما ژاپن: ۲۰۱۱
در سال ۲۰۱۱ زمین‌لرزه‌ای پرقدرت هزاران نفر را به کام مرگ کشید و بسیاری نیز ناپدید شدند؛ اما مهم‌تر ویرانی نیروگاه اتمی فوکوشیما بود که دامنه پیامدهایش هنوز هم ناروشن است. ذوب شدن سوخت هسته‌ای در نیروگاه فوکوشیما شدیدترین آلودگی آب‌های اقیانوس‌های جهان به تشعشعات رادیواکتیو را به دنبال داشت. حدود ۱۹ هزار نفر در پی زمین‌لرزه و خیزش امواجی با ارتفاعی تا ۲۰ متر، جان خود را از دست دادند.

فیلمباز

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه

ستاره صبح در سالگرد انفجار نیروگاه اتمی چرنوبیل بررسی می‌کند

فاجعه نیروگاه‌های اتمی

اشاره: روز ۲۶ آوریل ۱۹۸۶ (یعنی 35سال پیش در چنین روزی) در پی انفجار مهیبی که در دو راکتور نیروگاه اتمی چرنوبیل در شوروی سابق رخ داد، مواد رادیواکتیو فراوانی آزاد و در فضا پخش شد. این حادثه بدترین فاجعه غیرنظامی و بزرگ‌ترین فاجعه هسته‌ای تاریخ جهان نام‌گرفته است. بیش از 4 هزار نفر به دلیل اثرات غیرمستقیم ناشی از آلاینده‌های رادیواکتیو، جان خود را از دست دادند و ده‌ها هزار نفر دیگر همچنان از بیماری‌ها و سرطان‌های مربوط به تشعشعات اتمی این فاجعه رنج می‌برند. بااینکه درگذشته، این تصور غلط وجود داشت که انرژی اتمی یک منبع تأمین انرژی پاک محسوب می‌شود، اما انفجار مهیب نیروگاه چرنوبیل به خوش‌باوری‌ها درباره پاک و بی‌خطر بودن انرژی اتمی پایان داد. بااین‌حال به‌رغم ده‌ها هزار قربانی و خطراتی که هنوز محیط‌زیست را تهدید می‌کنند، کشورها و دولت‌هایی وجود دارند که نمی‌خواهند انرژی هسته‌ای را کنار بگذارند و با انرژی‌های تجدیدپذیر جایگزین نمایند. از سال ۱۹۴۵ تاکنون بیش از دو هزار انفجار اتمی در دنیا صورت گرفته است. ایالات‌متحده آمریکا پس از پایان جنگ جهانی دوم ۱۰۳۹ بمب اتمی، شوروی سابق (روسیه) ۷۱۸ بمب، فرانسه ۱۹۸ بمب، بریتانیا و چین هر یک ۴۵ بمب، هند و کره شمالی هر یک سه بمب و پاکستان ۲ بمب اتمی به انفجار رسانده‌اند. ده‌ها هزار انسان تاکنون به‌طور مستقیم تحت آلودگی اشعه‌ی رادیواکتیو قرارگرفته‌اند. البته از سوی مقابل این فجایع انسانی باعث بازنگری در سیاست‌های اتمی برخی کشورها و تعطیلی نیروگاه‌های هسته‌ای شده است. یک‌نهاد بین‌المللی در صنعت هسته‌ای اعلام کرده که میزان نیروگاه‌های اتمی فعال در جهان به پایین‌ترین تعداد در سی سال گذشته رسیده است. فرارسیدن سالگرد انفجار نیروگاه اتمی چرنوبیل در تقویم بهانه خوبی است تا به‌مرور بزرگ‌ترین حوادث اتمی تاریخ جهان بپردازیم و به خودمان یادآوری کنیم که عدم حفظ امنیت محیط زیستی در برابر آلایش‌های هسته‌ای، ممکن است فجایعی مانند فاجعه چرنوبیل رقم بزند.

هیروشیما ژاپن: ۱۹۴۵
در همان نخستین ماه‌های پس از انفجار بمب اتمی در هیروشیما حدود ۱۴۰ هزار تا ۳۵۰ هزار انسان جان خود را ازدست دادند. در سال‌های پس‌ازاین فاجعه نیز میزان سرطان، بیماری‌های قلبی و کبد و همچنین تغییرات هورمونی و کروموزومی در هیروشیما افزایش یافت. امروزه نیز میزان ابتلا به سرطان خون در بین ساکنان هیروشیما بیشتر از ساکنان شهرهای دیگر ژاپن است.

ویسموت آلمان: ۱۹۴۶-۱۹۹۰
منطقه ویسموت که در شرق آلمان قرار دارد، در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۹۰ سومین معدن بزرگ اورانیوم و تأمین‌کننده برنامه هسته‌ای شوروی سابق محسوب می‌شد. طبق آمار اداره حفاظت از آلودگی به تشعشعات خطرناک، از هر ۸ کارگر این معدن یکی براثر تشعشعات رادیواکتیو جان خود را ازدست‌داده است. به‌این‌ترتیب شمار قربانیان بر ۷ هزار نفر بالغ می‌شده است. موارد ابتلا به سرطان ریه نیز در این منطقه بالاست.

صحرای نوادا آمریکا: ۱۹۵۰-۱۹۹۲
آزمایش‌های اتمی که بین‌ سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۲ در مرکوری (صحرای نوادا) انجام گرفت، آلودگی بسیاری از مناطق آمریکا به تشعشات رادیواکتیو را به دنبال داشت. در دندان‌های شماری از کودکان حتی استرانسیم رادیواکتیو کشف شد و موارد ابتلا به سرطان نیز افزایش یافت. در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۲ آزمایش‌ها به شکل زیرزمینی صورت می‌گرفتند، اما بروز سوانح سبب می‌شد که غبارهای آلود به تشعشعات رادیواکتیو به بیرون رخنه کند.
مجتمع سلافیلد بریتانیا: ۱۹۵۷
از سال ۱۹۵۲ به بعد بود که اولین راکتورهای مجتمع اتمی سلافیلد پلوتونیوم موردنیاز بریتانیا برای ساخت بمب اتمی را تأمین کردند. از سال ۱۹۵۶ از این مجتمع هسته‌ای برای تولید برق استفاده شد. در سال ۱۹۵۷ یکی از راکتورهای مجتمع مزبور دچار آتش‌سوزی شد. سوانح بی‌شماری که بعدها روی داد نیز سبب آلودگی خاک و آب دریای منطقه به رادیواکتیو شد. میزان ابتلای کودکان کارگران این مجتمع به سرطان خون نیز بالاست.

هاریس بورگ آمریکا: ۱۹۷۹
ذوب شدن سوخت هسته‌ای در نیروگاه اتمی Three Mile Island در آمریکا در سال ۱۹۷۹ نخستین فاجعه بزرگ در راکتوری هسته‌ای پیش از فجایع چرنوبیل و فوکوشیما محسوب می‌شود. مقادیر زیادی از تشعشعات رادیواکتیو سبب آلودگی محیط‌زیست شد. تحقیقات از بالا بودن میزان سرطان در این منطقه سخن می‌گویند. تحقیقات متقابلی که از سوی صنایع اتمی انجام‌گرفته، این نکته را رد می‌کنند.
چرنوبیل شوروی: ۱۹۸۶
در بیست‌و‌شش ماه آوریل سال ۱۹۸۶ در پی انفجار مهیبی در راکتور چهارم نیروگاه اتمی چرنوبیل در اوکراین به دلیل خطای انسانی، مواد رادیواکتیو فراوانی آزاد شدند. حادثه‌ای که بدترین فاجعه غیرنظامی تاریخ جهان نام گرفت. میخائیل گورباچف که در آن زمان رهبر نیرومند شوروی بود، روزها از گفتن حقیقت به افکار عمومی خودداری کرد. این پنهان‌کاری جوی از عدم اطمینان به رهبران حزب کمونیست شوروی را به‌دنبال داشت. ذوب شدن سوخت هسته‌ای و همچنین انفجار رآکتورها سبب شد که مقادیر زیادی از تشعشعات رادیواکتیو به بیرون رخنه کند و مناطق زیادی را غیرقابل‌سکونت سازد. شمار قربانیان چرنوبیل بر بیش از ۱۵ هزار نفر بالغ می‌شود. پس از فاجعه نیروگاه اتمی چرنوبیل در شوروی سابق، مناطق وسیعی اطراف این نیروگاه که اکنون بخشی از اوکراین و بلاروس است، به دلیل تشعشعات رادیواکتیو خالی از سکنه‌اند. بیش از ۳۵۰ هزار نفر خانه و زندگی خود را ترک کردند. روستاهای اطراف مرز اوکراین به‌کل متروکه‌اند.

سیبری روسیه: ۱۹۹۳
مجتمع اتمی Tmosk-7 در سیبری که به شهری اتمی می‌ماند و تا سال ۱۹۹۲ نیز وجود آن مخفی نگاه داشته شده بود، در سال ۱۹۹۳ دستخوش انفجار گردید. تشعشات پلوتونیوم و سزیم رادیواکتیو سبب آلودگی مناطقی از سیبری شد. در مجتمع‌های اتمی Tmosk-7 و Majak تاکنون دست‌کم ۳۸ سانحه بزرگ روی‌داده و سبب شده که در طول سال‌ها، صدهاهزار تن از کارگران و اعضای خانواده‌های آن‌ها به تشعشعات رادیواکتیو آلوده شوند.

عراق: دهه 1990
در جنگ خلیج‌فارس در آغاز دهه ۹۰ میلادی مهماتی مورداستفاده قرار گرفتند که در آن‌ها اورانیوم رقیق‌شده بکار رفته بود. این امر سبب شد تا مردم عراق تحت تأثیر تشعشعات اتمی قرار گیرند. در شهر بصره شمار نوزادان معلول و همچنین میزان ابتلا به سرطان از آن زمان افزایش داشته است. میزان ابتلای کودکان به سرطان حتی سه‌برابر شده است. 

فوکوشیما ژاپن: ۲۰۱۱
در سال ۲۰۱۱ زمین‌لرزه‌ای پرقدرت هزاران نفر را به کام مرگ کشید و بسیاری نیز ناپدید شدند؛ اما مهم‌تر ویرانی نیروگاه اتمی فوکوشیما بود که دامنه پیامدهایش هنوز هم ناروشن است. ذوب شدن سوخت هسته‌ای در نیروگاه فوکوشیما شدیدترین آلودگی آب‌های اقیانوس‌های جهان به تشعشعات رادیواکتیو را به دنبال داشت. حدود ۱۹ هزار نفر در پی زمین‌لرزه و خیزش امواجی با ارتفاعی تا ۲۰ متر، جان خود را از دست دادند.

فیلمباز

ارسال دیدگاه شما