نزدیک به چهلوچهار سال از نخستین آشنایی من با آن مرد شریف میگذرد. در این سالیان بلند، او را همواره مدیری بلند نظر، انسانی نجیب و آرام، کارشناسی عمیق و مشاوری امین برای مدیران و وزیران در دولت دیدم؛ مردی که دانش و تجربه را با امتزاجی از اخلاق و فضیلت در تصمیمهای بزرگ، به کار میبست و بیش از آنکه در پی اثبات خویش باشد، دلْمشغول خیر و صلاح کشور و مردم بود.
ازجمله خصائص این “یار به آرامش رسیده” ما پاکدستی و معنویت نهفته در اعماق وجودش بود که کمتر به چشمها میآمد. وی واجد خلاقیت فکری وبا دیدگاهی فراتر از اسارت در نگاه بسته جناحی، به حل مسائل کشور میاندیشید و هیچگاه دیده نشد که ذرهای از دلسوزی اش در احقاق حق ملت کاسته شود.
نقش ماندگار مهندس معزّی در یکی از دشوارترین مقاطع تاریخ معاصر صنعت آب و برق ایران، از خاطره من و حافظه همکاران آن دوران محو نخواهد شد. زمانی که در میانه سال ۱۳۶۷ و در شرایطی دشوار، مسئولیت وزارت نیرو را بر عهده گرفتم و کشور تازه از جنگی فرسایشی و سنگین خارج شده بود، صنعت آب و برق با انبوهی از نیازها، کمبودها و دشواریهای بازسازی روبهرو بود. در آن روزگار، همکاری صمیمانه و مسئولانه او و کمیسیون نیرو در مجلس شورای اسلامی، نقشی موثر وبی بدیل در عبور از آن شرایط دشوار داشت.
او در مقام رئیس کمیسیون نیرو، تنها یک مقام ناظر نبود؛ یاوری دلسوز و همراه وهمگام خادمان مردم بود و با فهم ملی برای حل مسائل کشور میکوشید. حمایتهای بیدریغ، میهندوستانه، شرافتمندانه و بیمنت او، در کنار نگاه کارشناسی و انعطافپذیری واقع بینانه اش، زمینهساز تصمیمهایی بود که آثار آن در سالهای بعد در مسیر توسعه صنعت آب و برق کشور آشکار شد. از جمله خدمات ماندگار او، نقش ارجمندش در شکلگیری تشکیلاتی نو و کارآمد برای اداره آب و فاضلاب شهرها بود؛ اقدامی که از منظر توسعه زیرساختهای عمومی و ارتقای کیفیت زندگی مردم، اهمیتی اساسی داشت. او با نگاهی فراتر از ملاحظات روزمره، مسئله را از زاویه منافع ملی میدید و با تدبیر و انعطاف، راه را برای خدمتی بزرگ به شهروندان هموار میکرد.
نقش این مرد با فراست در تأمین منابع مالی خارجی برای ساخت سدها و نیروگاهها و در شکلگیری موج تازه توسعه صنعت آب و برق را نمیتوان فراموش کرد و اثرگذاری او را نادیده گرفت. بسیاری از زیرساختهایی که در آن دوران پایهگذاری شد، بخشی از سرمایه ماندگار ایران امروز است. شادروان مهندس محمد معزّی از آن دست انسانهایی بود که حضورشان آرام، اما تأثیرشان عمیق و ماندگار بود. اهل هیاهو نبود؛ اما در بزنگاهها میشد بر خرد، تجربه، صداقت و خیرخواهی او تکیه کرد. کشور امروز، یکی از فرزندان شایسته و کمنظیر خود را از دست داده است؛ مردی که سرمایه اصلی زندگیاش را در خدمت، اخلاق و سربلندی ایران جستوجو میکرد.
اینجانب به اعتبار چهار دهه برادری ودوستی عمیق، این ضایعه بزرگ را به خانواده ارجمند ایشان، دوستان و همکارانش و به مردم شریف اصفهان صمیمانه تسلیت میگویم و از درگاه خداوند متعال برای آن عزیز سفرکرده، رحمت و مغفرت واسعه و برای بازماندگان شکیبایی، اجر و سلامت مسئلت دارم. روزگار چنین است؛ مرگ، حقیقت محتوم زندگی است و رفتن هر عزیز، آینهای است که به ما یادآوری میکند “فرصت زیستن کوتاه است” و آنچه از انسان باقی میماند، ردّ پای نیک او در زیست مشترک مردم و خاطراتی روشن در دل کسانی است که با وی ایامی راسپری کردهاند. یاد و نام مهندس محمد معزّی گرامی و راه خدمت صادقانهاش به ایران، ماندگار باد.