این فناوریها کشورها و ملتهایی را که پیش از این جدا از هم بودند و از حال و درد یکدیگر بیخبر بودند، به یکباره با اطلاعرسانی لحظهای در یک دهکده کوچک گرد هم آوردد. همانطور که در یک دهکده، هر اتفاقی که میافتد، همه اعضای دهکده از آن مطلع میشوند، حالا هم هر اتفاقی در گوشه و کنار جهان رخ میدهد، همه در لحظه از آن مطلع میشوند.
مشکل سنت و سنتگرایان این است که از یک سو تغییر و تحول را نمیپذیرند بدتر اینکه در مقابل آن مقاومت هم میکنند و از سوی دیگر، چشمشان را بر آنچه در زیر پوست جامعه میگذرد میبندند و حاضر نیستند در برابر تغییرات از خود انعطاف نشان دهند. این فرایند بر سیاست و حکمرانی تأثیر گذاشته و کشور را از قافله پرشتاب پیشرفت، ترقی، توسعه و رشد اقتصادی بازداشته است. عدهای همچنان در گذشته ماندهاند و جهان و انسان را سیاه و سفید میبینند و رنگ خاکستری را که همان بدنه جامعه در حال تغییر است، نمیبینند. عدهای حاضر نیستند الگوهای گذشته را سرمشق زندگی خود قرار دهند. حدود ۷۰ درصد جمعیت کشور که بعد از انقلاب متولد شدند، حاضر نیستند الگوهای گذشته را بپیرند و در وضعیت تضاد، تقابل و پارادوکس قرار گرفتهاند که خطرناک است.
1. پزشکیان، رئیسجمهور، به جوانان توصیه کرده که ازدواج کنند و گفته است: «من سال ۱۳۶۱ با ۵۰۰ تومان، یعنی ۵۰۰ تا تکتومانی، ازدواج کردم. حالا هم به علت بحران انرژی از برق استفاده نمیکنم و شبها با کاپشن میخوابم.» این مصداق ماندن در سنت و ترویج زمانهای است که در آن برق و گاز وجود نداشته است.
2. نویسنده سال ۱۳۵۹ در دانشگاه تبریز دانشجو بود. آن زمان با ۲۴۰۰ تومان با یک خانم تبریزی که دانشجوی دانشکده پزشکی دانشگاه تبریز بود، ازدواج کرد. این همان مصداق حرفی است که پزشکیان گفته است. چقدر آن زمان زندگی ساده، بانشاط و امیدوارکننده بود و بحث طبقه اجتماعی هم مطرح نبود. اینکه در سالهای نخست انقلاب، توقع زوجها از یکدیگر اندک بود، شکی نیست و پزشکیان راست میگوید. آن زمان الگوی سادهزیستی، قناعت و مهمتر از آن، شریک بودن افراد در غم و شادی یکدیگر رایج بود که اکنون رخت بربسته است.
3. جلال حنایی، باجناق من، سال ۱۳۶۰ دانشجوی داروسازی دانشگاه تبریز بود و با ۷۰۰ تومان ازدواج کرد و زندگی آرام و بیدغدغهای را تجربه کرد و روی پای خودش ایستاد. درس خواند و مدارج علمی و مقام مدیریتی را کسب کرد.
4. نویسنده دانشجویانی را میشناخت که با یکدیگر ازدواج کرده بودند و برای تأمین زندگی، در اوقات فراغت با وانت بار جابهجا میکردند. در آن زمان خانوادهها مثل حالا به فرزندان خود کمک نمیکردند تا آنها روی پای خود بایستند و ساخته شوند.
5. مشاهدات میدانی در دانشگاه تبریز و دیگر دانشگاههای دولتی آن زمان، یعنی پیش از انقلاب و در سالهای نخست انقلاب، این بود که اکثر دانشجویانی که وارد دانشگاههای دولتی میشدند، برخلاف حالا، از طبقه پایین و متوسط جامعه بودند. شگفتا اکنون که بر اساس آمارهای رسمی، صندلیهای دانشگاههای دولتی بیشتر به فرزندان پولدارها که در مدارس خصوصی درس خواندهاند، میرسد.
پرسش از پزشکیان که منتخب ملت است، این است که توضیح دهد چرا با وجود تشویق به ازدواج و پرداخت وام به زوجین، آمار ازدواج پایین آمده و آمار طلاق بالا رفته است.
پرسش دیگر این است که چرا در گذشته میشد با آن ۵۰۰ و ۷۰۰ و ۲۴۰۰ تومان و... ازدواج کرد، ولی حالا با ۵۰۰ میلیون تومان هم جوان نمیتواند ازدواج کند؟ آن زمان تورم سالانه ۷۰ درصد نبود و تورم نقطهبهنقطه بالای ۸۰ درصد نبود. پول ملی ارزش داشت و هر هفت تومان، یک دلار بود. ولی چه شد که حالا برای خرید یک دلار باید ۲۷۰ هزار تومان پرداخت کرد؟ یعنی در ارزش پول ملی در چند دهه گذشته ۳۸ هزار درصد کاهش یافته یا سقوط کرده است.
آقایان!
اگر میخواهید جوانان بتوانند با ۵۰۰ تومان ازدواج کنند، فکری به حال اقتصاد بحرانزده کنید، تحریمها را بردارید، به خصومت با غرب پایان دهید و به بازار فروش نفت مثل گذشته برگردید. نفت بفروشید و پولش را هم مثل دیگر کشورها بگیرید. آقای پزشکیان اگر این موانع برداشته شوند، بدون توصیه شما و دیگران و حتی بدون پرداخت وام ازدواج، جوانها ازدواج خواهند کرد و شاهد ۹ میلیون دختر و پسر مجرد در کشور نخواهیم بود و بدتر اینکه شاهد رشد منفی اقتصاد و بیکاری نیز نخواهیم بود. توپ اصلاح ساختارها، رویهها و رویکردها در زمین حاکمیت است، نه ملت.