ماجرا این است که میانگین تورم از سال ۹۷ تا ۱۴۰۳ حدود ۴۰ درصد در سال بوده، یعنی در طول ۷ سال درمجموع ۲۸۰ درصد تورم به اقتصاد و زندگی مردم تزریق‌شده است. جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه سال گذشته وضع را بدتر کرد. تورم سالانه از ۴۰ درصد به ۵۰، ۶۰ و تورم ۱۲ ماهه منتهی به مهرماه امسال به 4/71 درصد رسید. توجه به چند نکته ضروری است:
1- تورم سالانه منتهی به مهرماه امسال 4/71 درصد، تورم نقطه‌به‌نقطه 5/83 درصد، تورم ماهانه 6/4 درصد بوده که بی‌سابقه و نگران‌کننده است.
2- فقر نسبی یعنی دخل با خرج نخواند یا خرج بیشتر از دخل باشد. سعدی گفته به حال آن مرد باید گریست که دخلش بود ۱۹ و خرجش ۲۰ . آمارها نشان می‌دهد که تعداد فقرا در کشور رو به افزایش است و بیش از ۴۰ میلیون نفر فقیر شده‌اند.
3- بر اساس تعریف بانک جهانی، فقر مطلق درآمد کمتر از 2 دلار در روز است. تورم باعث شده تا ارزش پول ملی و قدرت خرید مردم کاهش یابد و زندگی سخت شود.
4- یک نماینده مجلس گفته جمعیت فقر مطلق از ۲ میلیون نفر به ۸ میلیون نفر رسیده است. آیا نگران‌کننده نیست؟
5- تورم در بیش از ۱۰۰ کشور جهان تک‌رقمی بین صفر تا ۱۰ است، اما اقتصاد ایران در هرماه گذشته تورم ۴ تا ۸ درصد را تجربه کرد. یعنی تورم ماهانه ایران به‌اندازه تورم سالانه بیش از ۱۰۰ کشور جهان است.
پرسش این است که چرا مردم و کشور به این روز افتاده‌اند؟ پاسخ پیچیده نیست، بلکه ساده است. حکمرانی اقتصادی و حکمرانی روابط خارجی باعث‌وبانی وضع موجود است. تا وقتی علت‌ها از بین نرود، تورم مهمان ناخواسته ما خواهد بود. راهکار برون‌رفت از وضع موجود، اصلاح ساختارها، پایان دادن به مناقشه بی‌پایان با غرب، آمریکا و.... است. تحریم بدتر از جنگ و محاصره دریایی بدتر از تحریم و جنگ است، به همین دلیل آمریکا به این نتیجه رسیده که به‌جای جنگ با ایران؛ تحریم و محاصره دریایی را در پیش‌گیرد. اقتصاد کشور به نفت وابسته است وقتی درآمد نفتی نباشد و امکان واردات کالا نباشد، نتیجه‌اش تورم و کوچک شدن سفره‌ها و گسترش فقر است. فرایندی که در حال حاضر جامعه گرفتار آن است تورم ۷۰ درصدی مردم را آزار می‌دهد و زیبنده ملت نیست.