در این میان ضرورت تغییر نگاه به ظرفیتهای بومی و محلی بیش از گذشته ضروری مینماید. چرا که توسعه پایداری که مسیر خود را از دل جوامع محلی و بسترهای موجود آغاز کند، کلید ایجاد اشتغال دائم، افزایش درآمد و رفاه اجتماعی است.
وجود زیرساختها، منابع در دسترس و نیروی کار فراوان و آموزش دیده، عناصر و مؤلفههایی هستند که به ایجاد اشتغال کمک میکنند و با برنامه ریزی میتوان به ایجاد مشاغل و افزایش درآمد خانوارها امیدوار بود.
امروز در دنیا چابکسازی دولت و کاهش تصدیگری عمومی به یک اصل ساختاری در حکمرانی اقتصادی بدل شده است. وظیفه سیاستگذاران تسهیلگری، بسترسازی و حمایت از آحاد مردم برای رونقبخشی به ویژه مشاغل خانگی، توسعه صنایع خرد و مدرنسازی کشاورزی و دامپروری و و توسعه سایر مشاغل تولیدی است.
دولت باید با برنامه ریزی، شناسایی ظرفیتهای بومی هر استان، آگاهی بخشی، بومی سازی اسناد آمایش، پوشش مالی و رسانهای در جهت آموزش و تغییر نگاههای سنتی به مشاغل موجود، ظرفیتهای بالقوه استانی را بالفعل نموده، تا رفاه و درآمد خانوار بیشتر شود.
الگوبرداری از تجارب کشورهای موفق: بررسی مدلهای موفق جهانی در تجاریسازی صنایعدستی و بومگردی، راهکارهای کوتاهتر و کمهزینهتری برای صادرات محصولات بومی پیش روی کارآفرینان میگذارد.
بسترسازی برای صادرات و مبادلات بینشهری و بینالمللی: تسهیل قوانین گمرکی، توسعه زیرساختهای حملونقل و بازاریابی دیجیتال، پل ارتباطی میان تولیدکننده بومی و خریدار فرامرزی خواهد بود.
ناگفته نماند صنایع دستی و گردشگری دو مقوله در دسترس و سهل الاشاره در ایجاد ایجاد اشتغال هستند.
نقشآفرینی در مسیر توسعه اقتصادی استانها و استفاده از بسترهای اقتصادی موجود شاید کمی دشوار و پیچیده باشد، اما تعادلبخشی به نرخ اشتغال و مهار تورم تنها با تغییر در نوع نگاه و استفاده از همین ظرفیتهای مغفول رخ میدهد.